تا لب به لب از سکوت بودی بودی

تا لب به سخن نمی گشودی بودی

از آینه های در تب ویرانی

زنگار اگر نمی زدودی بودی

                                       پ.ص

بالاتر از آنکه بادبادک باشد

زیباتر از آنچه هر چکاوک باشد

از خاک رسیده ای به افلاک ای مرد

بی بال پریدنت مبارک باشد

                            پ.ص

این چیز تازه ای نیست که بخواهم بگویم برای دکتر امین پور بزرگداشت گرفتند. آخر  این چند وقته آن قدر از این مراسم ها دیده ایم و شنیده ایم که چشم و گوشمان عادت کرده است. هرکس هم از راه رسیده با جمله هایی صمیمی و با خطاب نام "قیصر"، خودش را از دوستان صمیمی او معرفی کرده و از گرمابه و گلستان هایی که با هم بوده اند خاطره گفته است. بگذریم از این که خیلی از این حضرات به اندازه ی سر سوزنی هم قیصر و شعر قیصر را نشناخته اند.

اتفاق، برگزاری مراسم بزرگداشت نبود. روز هفتم دی ماه از طرف مجموعه ی همشهری بزرگداشت دیگری به بهانه ی بزرگداشت شاعر طراز اول و فقید دکتر قیصر امین پور برگزار شد که البته با مراسم عید غدیر و افتتاح باشگاه خوانندگان همشهری توام بود. در این برنامه که در تالار اندیشه ی تهران برگزار شد جمعی از میهمان هایی که حضور داشتند نیز به سخنرانی پرداختند.که یکی از آنها مصطفی رحماندوست ـ شاعر همان صد دانه یاقوت کتابهای درسی مان ـ بود.

و گرد و خاک از همین جا به پا شد. رحماندوست که عینکش را هم نیاورده بود و نمی توانست مطالبی را که از قبل آماده کرده بخواند،  ابتدا با یادی از امین پور شروع کرد و این که چه قدر به شاعرنگی او و محبوبیتش حسادت می کند.

و بعد آرام آرام مشکلات قیصر در دوران حضورش در سروش را ذکر کرد. رحماندوست که دیگر لحنش آن لحن نرم آبتدا نبود، با ابراز تاسف از مسئول وقت نشریه ی سروش یعنی آقای دکتر خالدی و معاون او به عنوان کسانی که چیزی از ادبیات و فرهنگ نمی دانند یاد کرد و وجود این افراد را در این پستها مایه ی تاسف دانست. رحماندوست اضافه کرد که به خاطر حفظ حرمت جلسه و پاک ماندن فضای آن از آوردن نام معاون آقای خالدی خودداری می کند.

ما که تا آن روز رحماندوست را فقط آرام و صبور دیده بودیم با دهان باز همدیگر را و او را نگاه می کردیم و نگاهمان جای هزار سوال شده بود.

خلاصه کسی آمد و کاغذی به دست رحماندوست عصبانی داد و او حرفهایش را جمع بندی کرد و قضیه ختم به خیر شد. ولی ما آخرش هم نفهمیدیم چطور شد که این طور شد

در پایان مراسم هم هدیه ای به رسم یادبود به خانم اشراقی ،همسر و آیه ،دختر دکتر امین پور اهدا کردند.

و به همین سادگی قیصر بزرگ شعر را بزرگ داشتند.

یک روز گفتند برای بزرگداشت قیصر امین پور شعر می خواهند. نشستم و فکر کردم. به روزهای کلاس. به بچه های مثل خودم. اصلا من و تمام مثل من هایی که روبرویش می نشستیم تمام شعرهامان را برای او گفته بودیم. که بیاید و بنشیند و آرام نگاهمان کند و حرفی و نکته ای بگوید شاید. ما تمام آنچه نوشتیم برای کسی بود که درخلوت قیصر صدایش می کردیم اما . . .

تقدیم به لبخندهای کمرنگ مرد همیشه آرام روبروی شعرهایم :

یکی از سرنوشت

یکی از سرگذشت

یکی از سر نوشت

که آب از سر گذشت

 

«پرنده مردنی ست»

ــ چه قدر این آشناست ــ

پرنده پر کشید

پرنده زد به دشت

 

پرنده پر نداشت

پرنده بال زد

پرنده دور شد

پرنده هفت - هشت

 

پرنده زد به دشت

پرنده برنگشت

سه شنبه ۸/۸

امین پور درگذشت

 

                       « پیمان صفردوست »

« کسوف »

ای پنجره ی عزا گرفته

در حنجره ام صدا گرفته

آن نور که گرم و مهربان بود

مهر از سر جمع ما گرفته

شایع شده قهر کرده خورشید

یا راه به نا کجا گرفته

خورشید که آتش مذابست

مثل دل من چرا گرفته

گلدسته به شانه های مسجد

دستی ست که بر دعا گرفته

پرسید کسوف چیست ؟ طفلی

گفتند دل خدا گرفته

***

« انعکاس »

شب بود و من

         خیره به آسمان

من بودم و ماه و ستارگان

تصویر ماه و ستاره روی آب 

                        حالا دو آسمان . . .