اگرچه این چهار رباعی چندان جدید نیستند، اما شاید بهانهای برای قرار دادن آنها در صفحه لازم بود. این شد که امروز را انتخاب کردم. تا چه قبول افتد و . . .
دیری ست که رخ نمینمایی خورشید
راهی به زمین نمیگشایی خورشید
تا کی دل بینصیب تنها باشد
کی از پس ابر درمیآیی خورشید
***
ای آیه به آیهی خدا آیهی تو
ای هرچه که هست و نیست سرمایهی تو
هفتاد و دو ملتیم ما منتظران
بازآ که یکی شویم در سایهی تو
***
دلمرده، نگاهخسته، پیراهنچاک
دستی سوی آسمان و دستی بر خاک
در خویش نشسته زیر لب میگوییم
امروز خدا کند بیایی ای پاک
***
بیهوده نشستهایم اما بیتاب
که ای پاک بیا به یاری ما بشتاب
باید خودمان خدامداری بکنیم
با ناله تکان نمیخورد آب از آب
پ.ص
