یک غزل از پدیده شجاعی:

رها نکن دل من را در این تباهی ها

پناه من بشو در عمق بی پناهی ها


اگرچه هر طرفی می روم تو هستی باز

رها نکن دل من را در این دوراهی ها


ببین که بی تو چراغم همیشه خاموش است

چگونه رد بشوم از دل سیاهی ها


چگونه تن بسپارم به خلوت دریا

که اعتماد ندارم به کوسه ماهی ها


اگر گناه من این عشق تا ابد پاک است

من اعتقاد ندارم به بی گناهی ها


فقط تویی که برایم کمال ایمانی

فقط تو عین یقینی در این تباهی ها