با شعر نشد تو را زيارت بكنم

از دور كمي عرض ارادت بكنم

"دستور زبان عشق" را مي بندم

بايد به "قطار رفته" عادت بكنم

                                            پ.ص

یک غزل از پدیده شجاعی:

رها نکن دل من را در این تباهی ها

پناه من بشو در عمق بی پناهی ها


اگرچه هر طرفی می روم تو هستی باز

رها نکن دل من را در این دوراهی ها


ببین که بی تو چراغم همیشه خاموش است

چگونه رد بشوم از دل سیاهی ها


چگونه تن بسپارم به خلوت دریا

که اعتماد ندارم به کوسه ماهی ها


اگر گناه من این عشق تا ابد پاک است

من اعتقاد ندارم به بی گناهی ها


فقط تویی که برایم کمال ایمانی

فقط تو عین یقینی در این تباهی ها

قفل و قفس دور و برت را بردار

از آینه چشمان ترت را بردار

من آمده‌ام با تو بمانم؛ لطفن...

از راه دل من پدرت را بردار

یا جام طلای بوکس و کشتی می‌خواست

یا پارتی هزارپشتی می‌خواست

من بر سر نذر بودم اما آقا

خادم بودن دانه‌درشتی می‌خواست

                                            پ.ص

آن قدر که مست بوی گندم شده بود

در پیچ و خم شعر شدن گم شده بود

شاعرنه برای خود که از نان می گفت

او شاعر هرچه حرف مردم شده بود

                                                  پ.ص

از مزرعه و مترسك آسوده شديم

همصحبت بام‌هاي فرسوده شديم

ما بچه كلاغ‌هاي خوبي بوديم

در شهر شما بود كه آلوده شديم

                                         پ.ص

گرچه ارث از سپيدها مي برد

زير پاي سياه ها مي مرد

دفتر تا هميشه خط خطي ام

چوب جهل مداد را مي خورد

                                                        پ.ص

آن روز که با رفیق ناباب نشست

زیبایی و اوج خویش را داد از دست

چیزی که همه جزیره می نامندش

کوهی ست که همنشین دریا شده است

                                              پ.ص

دفن کردند

هیچ دردسر نشد

ولی برای مادرش

                 هیچ کس پسر نشد

                                        پ.ص

بیهوده چرا تهمت بیجا بزنیم

عیب از خودمان است اگر جا بزنیم

هم باد موافق است هم دریا رام

بد نیست سری به بادبان ها بزنیم

                                        پ.ص

از بام کبوتر جوانی زد پر

خوشبوی گلی در چمنی شد پرپر

گفتیم چه شد خون عزیزان!؟ گفتند:ـ

ـ یک کوچه به نامشان نکردیم مگر!؟

آری سر کوچه نام پاکش پیداست

هر کوچه به نام او خودش یک دنیاست

صد کوچه به نام او نوشتید ولی

در خانه هنوز مادر او تنهاست

بعد از سه ـ چهار سال صبر و طاقت

دیروز ، دو مرد ، پشت در ، ناراحت:

مادر! پسرت، بگیر،  از راه رسید

ـ تسبیح ، کفن ، پلاک ، قرآن ، ساعت ـ

این جنگ که چون شعله به جانم افتاد

آتش شد و هستی مرا داد به باد

من یک پسر رشید دستش دادم

او نیمه ای از پلاک تحویلم داد

مادر! پسر تو جستنی نیست ، برو

این سنگ سیاه شستنی نیست ، برو

بر تربت من منتظر لاله نباش

قرآن و پلاک رستنی نیست ، برو

بالاتر از آنچه هر چکاوک باشد

زیباتر از آنکه بادبادک باشد

از خاک رسیده ای به افلاک ای مرد

بی بال پریدنت مبارک باشد

                                                  پ.ص

 

اگرچه این چهار رباعی چندان جدید نیستند، اما شاید بهانه‌ای برای قرار دادن آنها در صفحه لازم بود. این شد که امروز را انتخاب کردم. تا چه قبول افتد و . . .

 

 

 

دیری ست که رخ نمی‌نمایی خورشید

راهی به زمین نمی‌گشایی خورشید

تا کی دل بی‌نصیب تنها باشد

کی از پس ابر درمی‌آیی خورشید

***

ای آیه به آیه‌‌ی خدا آیه‌ی تو

ای هرچه که هست و نیست سرمایه‌ی تو

هفتاد و دو ملتیم ما منتظران

بازآ که یکی شویم در سایه‌ی تو

***

دل‌مرده، نگاه‌خسته، پیراهن‌چاک

دستی سوی آسمان و دستی بر خاک

در خویش نشسته زیر لب می‌گوییم

امروز خدا کند بیایی ای پاک

***

بیهوده نشسته‌ایم اما بی‌تاب

که ای پاک بیا به یاری ما بشتاب

باید خودمان خدامداری بکنیم

با ناله تکان نمی‌خورد آب از آب

 

                                           پ.ص‌

گفتند که آدم حسابی شده ای

آبی تر از آسمان آبی شده ای

گفتم که گرسنه ام کمی نان... گفتند:

پیمان تو چقدر انقلابی شده ای

                              پ.ص

«شب»

شب زمانی که ماه می‌گیرد

دل خاک و گیاه می‌گیرد

 

آسمان بلند روی زمین

چادری از سیاه می‌گیرد

 

شاپرک در کنار شاخه‌ی بید

در سیاهی پناه می‌گیرد

 

***

 

شب زمانی که ماه می‌گیرد

بغض بر ناله راه می‌ِگیرد

 

و تو از خانه می‌زنی بیرون

پی حسی که گاه می‌گیرد

 

شاپرک می‌دود به دنبالت

او تو را اشتباه می‌گیرد

 

می‌روی و کنار راه تو را

خیل چشم و نگاه می‌گیرد

 

می‌شوی ماه خوب روی زمین

ماه خوبی که گاه می‌گیرد

 

ماه خوبی که در نبودن او

نفسم رنگ آه می‌گیرد

 

***

 

و من اینجا نشسته‌ام بی تو

مثل وقتی که ماه می‌گیرد...

 

                                 پ.ص

*پی‌نوشت: تکرار قافیه‌ها آگاهانه بوده است

از عشق از این سینه خوشم می آید

از این دل بی کینه خوشم می آید

آنقدر که زیبا شده ام در چشمت

از دیدن آیینه خوشم می آید

***

از عشق از این سینه نترسانیدم

از این دل بی کینه نترسانیدم

هم پیرم و هم شکسته اما دیگر

از دیدن آیینه نترسانیدم

***

از عشق از این سینه خوشم می آمد

از این دل بی کینه خوشم می آمد

آنقدر که زیبا شده بودم با تو

از دیدن آیینه خوشم می آمد

***

از عشق از این سینه خجالت بکشید

از این دل بی کینه خجالت بکشید

دل بسته ی خشت و خاک هستید هنوز

از دیدن آیینه خجالت بکشید

***

از عشق از این سینه بدم می آید

از این دل بی کینه بدم می آید

آنقدر که تکراری ام از تنهایی

از دیدن آیینه بدم می آید

                                    پ.ص

خدا کند که بین ما غرور بی رنگ شود

برای دوست داشتن میان ما جنگ شود

دلم برای دیدن تو تنگ می شود ولی

خدا کند دل تو هم برای من تنگ شود

                                                  پ.ص

به بهانه ی سالروز تولد قیصر امین پور

دوم اردیبهشت های پس از تو . . .

لحظه ی چشم وا کردنت

«از نخستین نفسگریه

در دومین صبح اردیبهشت سی و هشت»

تا...

مثل یک نفس

مثل یک چشم بر هم زدن گذشت

وحالا

چهارشنبه های ما

دیگر

بدون خنده های علی رغم درد تو

چهارشنبه نیست

و انگار

نام خانه ی شاعران پس از تو

باید سال های سال

با دریغ

وبا علامت تعجب خوانده شود!

***

حالا پشت شیشه ی تمام کتاب فروشی ها

تصویر توست

و آیینه های ناگهان ات

وقتی تو نیستی...

همچنان تکثیر می شود

***

مثل قدیم ها

 چشم هایت را ببند

                    و به کار دنیا بخند

                                     پیمان صفردوست

سبزینه و نور را که رختم کردند

از شبنم و شاخه تاج و تختم کردند

من تشنه ی یک لحظه رهایی بودم

یک عمر نمک گیر درختم کردند

                            پ.ص

شبی در خواب دیدم باورم سرخ

دلم در آتش و بال و پرم سرخ

سحر برخاستم از جا و دیدم

دلم خاکستر و خاکسترم سرخ

                                        پ.ص

شاید در دوره ای که مرز بین طنز و هجو گم شده و آنچه به نام طنز می شنویم به دو محور سیاست و مسائل حول و حوش روابط پسران و دختران محدود می شود حضور طنزپردازانی مثل ناصر فیض یک غنیمت باشد. فیض با تسلط بر واژه و مفهوم ذهن مخاطب را در مسیری که می خواهد قرار می دهد.

باید که شیوه ی سخنم را عوض کنم

شد شد اگر نشد دهنم را عوض کنم

گاهی برای خواندن یک شعر لازمست

روزی سه بار انجمنم را عوض کنم

ازهرسه انجمن که درآن شعرخوانده ام

آنگه مسیر آمدنم را عوض کنم

در راه اگر به خانه ی یک دوست سر زدم

این بار شکل در زدنم را عوض کنم

پیراهنی به غیر غزل نیست در برم

گفتی که جامه ی کهنم را عوض کنم

دستی به جام باده و دستی به زلف یار

پس من چگونه پیرهنم را عوض کنم !؟

شعرم اگر به ذوق تو باید عوض شود

باید تمام آنچه منم را عوض کنم

دیگر زمانه شاهد ابیات زیر نیست

وقتی که شیوه ی کهنم را عوض کنم

مرگا به من که با پر طاووس عالمی

یک موی گربه ی وطنم را عوض کنم

وقتی چراغ مه شکنم را شکسته اند

باید چراغ مه شکنم را عوض کنم

عمری به راه نوبت ماشین نشسته ام

امروز می روم لگنم را عوض کنم

تا شاید اتفاق نیفتد از این به بعد

روزی هزار بار فنم را عوض کنم

با من برادران زنم خوب نیستند

باید برادران زنم را عوض کنم

دارد قطار عمر کجا می برد مرا !؟

یا رب عنایتی ترنم را عوض کنم

ور نه ز هول مرگ زمانی هزار بار

مجبور می شوم کفنم را عوض کنم

الهی رود بی دریا نماند

کبوتر بچه بی بابا نماند

من از بی همدمی خیری ندیدم

الهی هیچکس تنها نماند

                              پ.ص

گفته بودی که از آغوش بدت می آید

باشد

    اما

        آیا

            گربه از موش بدش می آید!؟

                                                    پ.ص

یک عمر به قتلگاه می اندیشیم

بر تشنه ی بی گناه می اندیشیم

او تشنه نبود نهی منکر می کرد

داریم به اشتباه می اندیشیم

                            پیمان صفردوست

آش پشت پای او

       هنوز گرم بود

که

او بدون پا

        به خانه بازگشت

                                        پ.ص

یک دفعه به سرم افتاد که حافظ باز کنم

نفهمیدم چرا ؟

شاید کسی نیت کرده بود

و خلاصه این شد که می بینید:

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

گشاد کار من اندر کرشمه های تو بست

مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند

زمانه تا قصب نرگس قبای تو بست

بالاتر از آنکه بادبادک باشد

زیباتر از آنچه هر چکاوک باشد

از خاک رسیده ای به افلاک ای مرد

بی بال پریدنت مبارک باشد

                            پ.ص

یک روز گفتند برای بزرگداشت قیصر امین پور شعر می خواهند. نشستم و فکر کردم. به روزهای کلاس. به بچه های مثل خودم. اصلا من و تمام مثل من هایی که روبرویش می نشستیم تمام شعرهامان را برای او گفته بودیم. که بیاید و بنشیند و آرام نگاهمان کند و حرفی و نکته ای بگوید شاید. ما تمام آنچه نوشتیم برای کسی بود که درخلوت قیصر صدایش می کردیم اما . . .

تقدیم به لبخندهای کمرنگ مرد همیشه آرام روبروی شعرهایم :

یکی از سرنوشت

یکی از سرگذشت

یکی از سر نوشت

که آب از سر گذشت

 

«پرنده مردنی ست»

ــ چه قدر این آشناست ــ

پرنده پر کشید

پرنده زد به دشت

 

پرنده پر نداشت

پرنده بال زد

پرنده دور شد

پرنده هفت - هشت

 

پرنده زد به دشت

پرنده برنگشت

سه شنبه ۸/۸

امین پور درگذشت

 

                       « پیمان صفردوست »

« کسوف »

ای پنجره ی عزا گرفته

در حنجره ام صدا گرفته

آن نور که گرم و مهربان بود

مهر از سر جمع ما گرفته

شایع شده قهر کرده خورشید

یا راه به نا کجا گرفته

خورشید که آتش مذابست

مثل دل من چرا گرفته

گلدسته به شانه های مسجد

دستی ست که بر دعا گرفته

پرسید کسوف چیست ؟ طفلی

گفتند دل خدا گرفته

***

« انعکاس »

شب بود و من

         خیره به آسمان

من بودم و ماه و ستارگان

تصویر ماه و ستاره روی آب 

                        حالا دو آسمان . . .